In juni 2023 kreeg ik een idee dat mijn jaar compleet zou veranderen. Geïnspireerd door de 30e editie van de Spitsbergen Marathon 2024, wilde ik een bijzondere marathonreis naar Spitsbergen organiseren. Niet zomaar een loop, maar de meest noordelijke marathon ter wereld, dwars door de ruige, stille schoonheid van het Arctisch gebied.

Ik zag het al helemaal voor me: lopers die samen de kou trotseren, rennen langs gletsjers en fjorden, met enkel het geluid van hun ademhaling en de wind. Een avontuur dat je niet vergeet. Vol enthousiasme dook ik erin, samen met een partner die deze droom zou helpen waarmaken.

Totdat die partner, een paar maanden later, besloot dat een marathon niet in hun programma paste. En ik stond er alleen voor.

Een marathonreis organiseren

De marketing, het werven van deelnemers, het hele plan. Ineens lag alles op mijn schouders. Het voelde alsof ik zelf al een marathon liep, maar dan mentaal. Toch besloot ik door te zetten. Stap voor stap. In de herfst kwamen de eerste boekingen binnen, en met elke reservering groeide mijn vertrouwen.

Zelf loop ik al jaren drie keer per week tien kilometer om fit te blijven. Mijn plan was om ook op Spitsbergen die afstand te lopen. Totdat het idee van de halve marathon op Spitsbergen steeds vaker door mijn hoofd spookte. “Waarom zou je dat doen?”, vroegen mensen. “Je organiseert toch al die reis?” Maar juist dát leek me mooi. Samen met de groep de finish halen. Niet alleen als organisator, maar ook als deelnemer.

Voorbereiding op de halve marathon op Spitsbergen

Om het avontuur vast te leggen, nam ik cameraman Sander Mook mee. Zo had ik extra motivatie en meteen mooie beelden voor de toekomst. Mijn vrouw Debra vroeg zich af hoe ik de focus zou houden met vijf groepsreizen tussen februari en mei. Eerlijk? Dat wist ik zelf ook niet.

Na een paar zware reizen in maart kwam de klap. Ik was moe, leeg, zonder motivatie. De kou, de wind, het eindeloze aanpassen van plannen. Het had zijn tol geëist. Ik dacht aan Debra’s woorden en wist: er moest iets veranderen.

Langzaam pakte ik de draad weer op. In de WhatsApp-groep van de marathonreis deelden deelnemers hun trainingen en verhalen over de Marathon van Rotterdam. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk.

Trainen in de kou en onder de middernachtzon

Begin mei was ik opnieuw op Spitsbergen. De zon ging niet meer onder, het licht was magisch. Tijdens een vrije dag besloot ik de route te verkennen. De eerste meters gingen goed, maar de klim van 250 hoogtemeters was pittig. “Wat heb ik mezelf aangedaan?”, dacht ik lachend.
Toch gaf het me vertrouwen.

De weken vlogen voorbij en op 2 juni was het zover. De start van de Spitsbergen Halve Marathon. De spanning hing in de lucht, de sfeer was elektrisch. Toen het startschot klonk, voelde ik me licht als een veertje.

De eerste 17 kilometer liep ik als in een roes, sneller dan ooit. Maar daarna kwam de klim. Mijn benen brandden, mijn hoofd schreeuwde om rust. Opgeven? Geen optie. De laatste vier kilometer waren de zwaarste die ik ooit heb gelopen.

De finish van de Spitsbergen Halve Marathon: trots, tranen en kippenvel

Ik kwam over de finish als een hijgend hert, volledig gesloopt, maar met een glimlach van oor tot oor. 2 uur, 1 minuut en 49 seconden. Mijn eerste halve marathon, op Spitsbergen. Samen met de groep vierden we onze overwinning: tranen, high fives, pure euforie.

En ja, ik heb geroepen dat ik dit nooit meer zou doen. Maar diep vanbinnen weet ik beter. In 2025 sta ik er weer. Mijn nieuwe doel? Onder de 2 uur finishen.

Ga je mee? Laten we samen de stilte, de kracht en de magie van Spitsbergen ervaren. Stap voor stap, kilometer voor kilometer. Boek de marathon reis.